Ik hou van God, maar waarom eigenlijk ?

Ik hou van God. Echt waar. Ik durf niet te beweren dat het altijd, op elk moment de diepgaande liefdesrelatie is die ik graag zou willen en vind dat het moet zijn, maar ik hou echt van God. Niet voor niets wil ik ontzettend graag over Hem leren, Hem beter leren kennen en voor Hem werken, voor Hem leven eigenlijk. Ik hou van God.

Maar toen werd me de vraag gesteld: waarom eigenlijk ? … en ik vind het antwoord moeilijk …

Ik kan de antwoorden van de kerk geven. “Omdat Hij van mij houdt. Omdat Hij Zijn leven voor mij gegeven heeft. Omdat Hij mij geschapen heeft en alles wat ik ben en heb aan Hem te danken is. Omdat Hij God is. Omdat ik zonder Hem niets ben niet, niet kan leven.” Enz. Maar is dat allemaal wel zo ? Ik bedoel niet ‘zijn die antwoorden waar’, maar zijn dat de redenen waarom ik van God houd ?

Omdat Hij van mij houdt ? Zo vaak voel ik dat helemaal niet… Ik zou het liefst de hele dag in Zijn liefde verkeren, maar dat lukt me helemaal niet (voor zover ik dat überhaupt zelf in de hand heb trouwens). Ik weet dat het waar is, ik geloof dat het waar is. Maar houd ik daarom van Hem?

Omdat Hij zijn leven voor mij gegeven heeft ? Dat is best een goede reden, een hele goede reden, alleen… Ik heb veel moeite – nog steeds – met het mysterie van het kruis, dus ook al is dit een fantastische reden, dat is niet mijn reden. Ik geloof dat Hij het heeft gedaan, maar ik begrijp er niets van en ook toen ik nog niets van het kruis wilde weten, hield ik al van God. Dat kan het dus niet zijn.

Omdat Hij mij geschapen heeft en ik alles aan Hem dank ? Nee, dat is een goede reden om iemand dankbaar te zijn, maar niet om van iemand te houden. Dan houd je van iemand om wat hij je geeft… Nee, dat is geen goede basis voor liefde !

Omdat ik niets ben zonder Hem, niet kan leven zonder Hem ?  Ja, dat is wel waar, maar wederom, niet de reden van de liefde. Het is goed om te beseffen dat ik niets ben zonder Hem en niet zonder Hem kan/wil leven – dat houdt me (nog lang niet vaak genoeg) bewust van mijn afhankelijkheid van Hem en dat is volgens mij essentieel in het geloof. Maar het is geen reden voor liefde.

Als ik het vergelijk met een huwelijk, waarom houd ik van mijn man ? Ik kan wel eigenschappen van hem op gaan noemen, of dingen die hij voor mij gedaan heeft of zelfs spreken over het gevoel wat hij me geeft. Ik kan spreken over hoe hij mij helpt groeien als mens, over de steun die hij me biedt, de liefde die hij geeft enzovoorts. Maar als dat redenen zouden zijn om van hem te houden, zou mijn liefde eindig kunnen zijn. Immers, als hij om welke reden zou ophouden met het steunen, het helpen groeien of wat dan ook, dan zou ik dus niet meer van hem houden. En dat is niet de waarheid. Ik hou van hem, eenvoudigweg omdat ik van Hem houd. Ik kan zelfs niet zeggen, dat ik van hem houd om wie hij is. Dat klinkt prachtig, maar elke paar jaar denk ik opnieuw “wie ben jij eigenlijk ?”, moet ik opnieuw ontdekken wie hij is – hij verandert, ik ontdek nieuwe dingen enzovoorts. Ik houd van hem omdat ik van hem houd. Dat is niet te beredeneren en volgens mij ook niet zo volledig toe te schrijven aan biologische processen.

Zo is het ook met God. Ik houd van Hem, omdat ik van Hem houd. Misschien is dat wel ingegeven door God zelf. Misschien is het bijna universele godsverlangen / godsbesef wel gewoon door Hem in ons gelegd. Waarom dan niet iedereen van God houdt ? Misschien omdat ze Hem nog niet ontmoet hebben ?

Voor ik mijn man ontmoette verlangde ik naar een partner. En hoewel ik bij mijn uiteindelijke partner niet meteen dacht ‘dit is hem’, was er wel meteen een sterke band tussen ons. Het begin van vriendschap, van liefde. Ik leerde hem steeds beter kennen en dat gaf verdieping aan dat gevoel, aan de vriendschap de liefde en bracht ook verliefdheid. Om van iemand te houden en te groeien in die liefde moet je hem wel leren kennen – niet om hem te kennen, maar om in het proces van ‘leren kennen’ te blijven. Dan blijft ook de relatie groeien.

Zo is het ook met God. Je moet Hem eerst ontmoeten, dan leren kennen en de liefde verdiepen. Dan kan de relatie blijven groeien. Dat mensen dat gevoel nu niet hebben, dat men denkt uitstekend zonder God te kunnen leven, heeft met andere zaken te maken – daarover later wellicht een ander blog. Maar als je Hem eenmaal één keer echt hebt ontmoet… Ik verzeker je dat je dan niet meer terugkunt naar het ‘leven zonder God’, dan blijft er altijd iets in je trekken. Trouwens, als je nu leeft zonder God, trekt dat ook, alleen herken je het volgens mij niet…

Heb je Hem al ontmoet ? Wil je dat ? 

Geloof op zondag valt niet zwaar....

Waarom is verbonden zijn met God vaak zo makkelijk op zondag, maar daarna soms weer zo snel zo moeilijk ? Ik herinner me een liedje van vroeger: "Geloof op zondag valt niet zwaar, maar maak je dat ook dagelijks waar..." Nou, ik vaak niet, ben ik bang....

Ik ben een beetje bozig deze week, snel geïrriteerd. En hoe het komt ... ? ?

Er is volgens mij niets bijzonders aan de hand in mijn leven. Geen grote hoeveelheden stress, geen grote frustraties (geloof ik J), geen zware teleurstellingen… Maar toch zit ik niet lekker in mijn vel. Moet ik het dan toch op die vrouwelijke hormonen gooien ? Ik weet het niet, maar het voelt niet fijn.

Zondag in de kerk zong ik uit volle borst de aanbiddingsliederen mee. Heerlijk altijd. Geeft me een gevoel van verbonden zijn met God en de mensen om me heen. De preek was prima en inspirerend. In de ontmoetingsruimte had ik nog wat goede gesprekjes. Maar al in de auto terug naar huis voel ik de irritaties opkomen. De kinderen praten veel te hard met elkaar en maken over van alles kleine of grote ruzie en voor ik het weet gebruik ik boze woorden in een poging om op te voeden. Wetend dat dat niet helpt, maar even ook niet over de middelen beschikkend die wel zouden kunnen helpen. En vanuit die goede kerkdienst loop ik twintig minuten later alweer fronsend door mijn huis en zie ik alles wat mis gaat in plaats van de positieve dingen.

Hoe komt dat toch, dat je je het ene moment zo verbonden kan voelen en in contact kan staan met de Liefde van God en je het volgende moment alweer zo ver van Hem verwijderd kan voelen, zo ‘van God los’… ? Ik weet het niet…

Gelukkig weet ik wel dat het over gaat.

Doen als Hij...

Ik weet dat dat dit blog eigenlijk behoort te gaan over mijn  weg met God, maar ik hoorde vandaag een verhaal wat me zo raakte dat ik het graag met jullie wil delen.

Het verhaal komt uit een preek van Tim Keller (wiens studies en preken ik nog al vaak beluister op het moment – grote bron van inspiratie, maar dat terzijde). Tim Keller is overigens een predikant in New York die een hele grote bloeiende gemeente heeft weten op te bouwen, midden in Manhattan, waar iedereen toch vooral bezig lijkt te zijn met werk, zichzelf en/of alles wat God verboden heeft. Ik kan zijn preken en boeken van harte aanraden !

Anyway, hij vertelde dat hij een vrouw sprak in zijn gemeente die hij nog niet eerder had gezien. Hij vroeg haar wie ze was en hoe ze in zijn kerk terecht was gekomen. Ze vertelde dat ze helemaal geen christen was en ook nog niet wist wat ze met geloven aan moest, maar dat haar iets was overkomen, wat haar hier gebracht had.

Ze woonde al een aantal jaar in New York, maar had redelijk recent van baan gewisseld. Dit was een baan die veel voor haar betekende. In die baan had ze op een dag een fout gemaakt. Niet zo maar een foutje, maar een fout die haar naar alle waarschijnlijkheid haar baan zou kosten – dat gaat in Amerika nog wat makkelijker dan hier. Maar wat gebeurde er tot haar grote verrassing: in de vergadering waar één en ander aan het licht kwam, stond haar manager op en nam volledig de schuld op zich. Hij zei dat het zijn fout was geweest, zijn schuld en dat hij de verantwoordelijkheid zou dragen. Ze was sprakeloos. Na de vergadering ging ze naar hem toe en vroeg hem waarom hij dat gedaan had. Hij wilde het wegwuiven, maar ze vroeg verder. Ze zei dat ze zoiets nog nooit had meegemaakt en nog nooit had gehoord, al helemaal niet in New York. Dit is de plek waar managers pronken met de successen van hun ondergeschikten, maar diezelfde onder-geschikten de schuld laten dragen (of geven !) als er iets misgaat. Haar baas legde uit dat hij er goed voorstond in het bedrijf, dat hij genoeg ‘credit’ had en dat een fout als deze hem de kop niet zou kosten; het zou hooguit zijn reputatie wat schaden, maar zijn baan was veilig en dat gold niet voor haar. Daarom had hij het gedaan. Maar weer drong ze verder aan om te begrijpen waarom hij dat had gedaan – hij had ook gewoon voor haar op kunnen komen (‘was per ongeluk, verder competente dame, wil haar niet kwijt’ enz.) al dan niet met succes, zonder de schuld op zich te nemen. Uiteindelijk zei hij: “Ik zeg dit zo snel, maar je blijft aandringen. Ik ben christen.” “Ja, en…”, vroeg zij. Hij vervolgde: “Jezus heeft al mijn schuld ‘betaald’; ik probeer alleen Hem wat terug te betalen,” waarop zij onmiddellijk vroeg: “Waar ga jij naar de kerk ?” En dus was ze hier.

Ik geloof dat we echt een verschil kunnen maken in de wereld als we ècht zouden doen als Jezus. In dit voorbeeld gaat het dan om zorgen voor anderen op een manier die onverwacht is, mensen verrast, mensen raakt en vooral mensen nieuwsgierig maakt.  Wat zouden we veel kunnen betekenen voor anderen. Niet alleen omdat ze ‘geholpen’ worden (zoals de vrouw in deze haar baan houdt), maar ook omdat we ze soms een stapje dichterbij God brengen. 

Controle Freak

We zullen er allemaal wel in meer of mindere mate last van hebben denk ik, maar ik geef het toe: ik ben een notoire controle freak. Het leven zou, denk ik, een stuk gemakkelijker, rustiger en idealer zijn als iedereen precies zou doen wat ik wilde en op mijn manier en als alles precies zou gaan als ik van te voren bedacht heb of wil.

Eeeeeeh…… dat klinkt eigenlijk…… heel erg SAAI !!!

Maar toch leef ik vaak wel zo mijn leven. Ik probeer elk detail onder controle te houden en als dingen anders gaan ben ik toch vaak snel geïrriteerd of soms zelfs boos. Das toch raar eigenlijk ?! Ik maak mezelf er soms helemaal gek mee, want ik heb natuurlijk helemaal niet alles onder controle (erg weinig zelfs, kan ik je verklappen) en als ik het wel zou hebben zou ik het blijkbaar ook wel saai vinden. Wat ben ik toch een raar mens !

En ik besef ook dat het eigenlijk heel arrogant is… Wie ben ik om te denken dat alles precies goed zou gaan en gemakkelijker zou zijn, als ik de dictator van alles zou zijn… Nee, het is maar goed dat dat niet zo is.

Maar het is ook beangstigen om te denken dat de controle bij anderen zou liggen. Help, dan zou ik overgeleverd zijn aan anderen en ik moet bekennen dat ik het ook erg moeilijk zou vinden om me over te leveren aan de controle van anderen; zelfs aan degenen die ik lief heb en die mij liefhebben. Erg he ? Dat ik zo weinig vertrouwen heb ik anderen soms… De verzachtende omstandigheid ligt in  mijn opvoeding, maar dat wil ik niet als excuus gebruiken.

Gelukkig is er God. God is degene die ik alles zou kunnen toevertrouwen. De enige die echt ‘in control’ is en de enige waarvan ik zeker weet dat hij altijd het beste met mij voor heeft. De enige die alles weet wat nodig is om bepaalde keuzes te maken. De enige die precies doet, wat voor mij nodig is. Zonder dictator te zijn overigens ! God zou het volgens mij ook maar wat saai vinden als Hij alles in onze levens zou bepalen; dan had Hij ons immers ook geen vrije wil gegeven ?!? Ik denk wel dat Hij zorgt dat alles precies de uitkomst heeft die nodig is voor ‘het grote plan’, waarvan ik overtuigd ben dat Hij het heeft. Hij is ècht ‘in control’, maar zonder dictatorschap.

Maar goed… God mag dan degene zijn die ik ten volle kan vertrouwen. Degene aan wie ik alles over kan laten… Maar ik kan het niet… Ik wou zo graag dat ik het kon, dat ik dingen los kon laten en op Hem kon vertrouwen. Ik weet dat het kan, maar het lukt me zo vaak niet… Wat is dat toch … ?

Gelukkig lukt het me ook steeds vaker wel hoor. Onder alle stress en druktemakerij heb ik wel een basisvertrouwen dat alles precies goed is zoals het is. En als het om grotere dingen gaat, waar ik langer mee bezig ben, dan kan ik mezelf bij de les houden en zorgen dat ik het wel bij God laat. Let go and let God…

Het zijn echter vooral de kleine alledaagse dingen waarin ik het moeilijk blijf vinden. Mijn man die te langzaam is in zijn ochtendritueel waardoor ik te laat dreig te komen. Mijn dochter die een verhaal niet goed heeft uitgelegd, waardoor ik me voor niets druk heb gemaakt. Een klus die niet op tijd af is, waardoor ik niet verder kan met andere dingen. Een planning die niet uitgevoerd wordt. Een detail wat ik vergeten ben… Enzovoorts. Zulke kleine dingen kunnen zo op mijn zenuwen werken… Waarom kan ik ook daarin niet gewoon leven vanuit het vertrouwen dat het goed is zo… ? Moeilijk hoor…

Spreken met God

Het thema van dit kerkelijk jaar in de PKN-gemeente van Alphen aan den Rijn Noord (de gemeenschap waar ik werk) is “spreken met God”. Natuurlijk zijn er veel manieren waarop dit kan, maar het eerste waar ik aan denk, is ‘bidden’.

Bidden vind ik iets ‘intrigerends’. Het heeft in mijn leven op verschillende momenten een verschillende plek gehad. Er zijn lange periodes geweest dat ik alleen in de (soms sporadische) kerkdienst die ik bezocht plichtsgetrouw meedeed aan het gebed, maar zelf niet of nauwelijks in gesprek met God ging. Maar er zijn ook periodes geweest dat ik heel veel bad. Over van alles en nog wat en op allerlei manieren.

Ik heb geleerd dat het gaat in gebed om ‘regelmatig doen’. Het is net als met sporten. Als ik in het ritme zit van regelmatig sporten (liefst op vaste dagen en tijden), dan ga ik gewoon en vraag ik me niet af of ik zin heb, of ik iets anders te doen heb enzovoorts. Als ik de klad erin laat komen, dan ga ik steeds minder vaak en uiteindelijk wellicht niet meer. Met bidden is het net zo; als ik het onderdeel laat zijn van mijn dagritme, dan doe ik het gewoon en voelt het goed. Als ik het langzaam loslaat, dan verwatert mijn relatie met God.

Maar waarom zou je bidden ? Dat is natuurlijk een belangrijke vraag. En tot wie ? Er zijn veel manieren waarop mensen God ervaren of over God denken. Als God een ‘kracht’ of een ‘iets’ is, dan is bidden heel anders dan wanneer je Hem ervaart als een ‘Vader’ bijvoorbeeld. Ik heb daar tijdens mijn studie ooit eens veel over nagedacht en een scriptie over geschreven. Wat ik hier vandaag echter wil delen, is hoe bijzonder ik het vind om zelf te bidden en om met/voor anderen te bidden.

Na ooit door een behoorlijk dal gegaan te zijn, heb ik besloten om het voorbeeld van Jezus te volgen in mijn gebed en God zoveel mogelijk aan te spreken met Vader, of soms zelfs met papa (Abba). Ik zeg ook nog steeds vaak “Heer”, omdat dat in mijn gewoonte zit, maar zo begin ik niet meer in mijn persoonlijk gebed. De reden hiervoor is dat ik meteen daarmee het gevoel, de sfeer, de relatie neerzet die ik met Hem wil en mag hebben. Ik kies ervoor om te geloven in een zorgzame liefdevolle Vader en die noem ik dan ook zo. Ja, dat is een keuze. “God is meer dan groot genoeg om mijn godsbeeld (van een persoonlijke, liefdevolle, vader-God) ook te omvatten,” zei één van mijn docenten ooit. Het was goed om te beseffen dat niemand <i>alles</i>  van God ziet en dat we dus niet hoeven strijden over hoe en wat God is. Dat wat ik zie, wat ik ervaar, waar ik voor kies: dat is (ook) God. En ik vaar wel bij deze relatievorm. Op deze manier ervaar ik Hem (en nee, Hij <em>is </em>dus geen man !) als Liefde en ervaar ik mijzelf als Kind van God. Het maakt dat ik alles aan Hem wil en durf te vertellen, dat ik alles aan Hem durf te vragen, dat ik Hem voor alles wil danken en het liefst in alles Zijn wil zou zoeken (daar heb ik nog wel wat te leren J).

In pastoraat krijg ik soms de gelegenheid om met mensen te bidden. Met name bij mensen die ik minder goed kende, vond ik in het begin ontzettend moeilijk. Mijn stage tijdens mijn opleiding was in een gemeente waar dat ook niet zo gewoon was, dus kon ik het uit de weg gaan door het eenvoudigweg niet aan te bieden. Toch wilde ik juist hierin wel meer ervaring opdoen. Mijn begeleider heeft me toen naar wat ouderen gestuurd, bij wie dat wel kon. Met hen bidden was zo bijzonder… Een aantal waren zo geraakt. Dat heeft mij enorm gesterkt in het aanbieden van gebed en in het loslaten van mijn verlegenheid om te bidden in het openbaar. Gelukkig heb ik door mijn werk en vrijwilligerswerk inmiddels heel vaak de gelegenheid gekregen om in het openbaar te bidden en is die verlegenheid geheel verdwenen. En gelukkig heb ik sindsdien nog heel vaak mogen ervaren wat bidden met mensen doet. Het raakt iets, diep van binnen. Iets wat mensen soms dachten kwijt te zijn. Het opent het hart. Het geeft ruimte. Zo bijzonder…

Nee, je hoeft niet bang te zijn dat ik de eerstvolgende keer dat ik met je praat, met je ga bidden. Al zou ik direct doen als je het zou vragen. Ik besef dat niet iedereen dat wil, dat het niet bij iedereen past en dat niet alle gelegenheden daarvoor geschikt zijn. Ik zal het dus vaak niet eens aanbieden. Maar… voel je altijd vrij om erom te vragen. Ik zal het altijd doen ! En mocht ik ooit het gevoel hebben dat ik het bij jou wel aan mag bieden: voel je dan vrij om het te accepteren èn te weigeren.

Aan Uw voeten...

De ervaring die ik met je wil delen is eerlijk gezegd al van een paar jaar geleden, maar deze week gebeurde er iets (wat ik niet wil delen, vanwege de mogelijke lezers van de blog), waardoor ik eraan moest denken. Het was voor mij een enorm bijzondere ervaring en iets wat best nog al eens voor kan komen, dus misschien heb je er ook wat aan.

Ik was in een nieuwe werkomgeving - een onderneming in opstartfase. Ik kende nog lang niet iedereen goed, de meesten niet zelfs, maar het zag er naar uit dat ik moest samenwerken met ene ‘Henk’. De eerste keer dat ik hem ontmoette ging er nog niet echt een belletje rinkelen. Ik was wel een klein beetje geïntimideerd door de rol die hij zichzelf toebedeelde in de nieuwe onderneming waar we mee te maken hadden, maar ik voelde ook zijn ervaring en dacht dat het dus wel terecht kon zijn. Mijn man dacht al meteen dat er iets niet pluis was, maar dat had hij nog niet met mij gedeeld. Hoe dan ook, naarmate er meer ontmoetingen volgden, kreeg ik steeds meer het gevoel dat deze Henk een ‘hidden agenda’ had. Hij was hier puur voor eigen belang en wilde eigenlijk geen medewerkers die zouden kunnen delen in het succes. 

Op een mooie vrijdagavond was er een boekpresentatie in een gezellige strandtent aan de kust, waar wij beiden bij dienden te zijn. Ik had een leuk gesprek met iemand die in de ‘hiërarchie’ boven Henk stond. Daarna stond ik even alleen te genieten van het uitzicht over zee. Een vrouw die in gesprek was met Henk deed een poging mij bij het gesprek te betrekken en, vanuit zakelijk oogpunt, kon ik niet weigeren. Ik probeerde me op de vlakte te houden, maar liet me toch uit de tent lokken. Ik ben soms wat te gemakkelijk uit te dagen tot een discussie… één van mijn mindere kwaliteiten… Om een lang verhaal kort te maken: Henk maakte me met een paar zeer vernederende opmerkingen met de grond gelijk. Ik ben zelf behoorlijk mondig, dus ik kon me wel enigszins verweren en opkrabbelen, maar de avond was meer dan verpest en ik zag geen enkele mogelijkheid om me na deze confrontatie nog aan deze onderneming te verbinden. Ik wilde echt niet meer met hem samenwerken. De man die zijn ‘meerdere’ was probeerde één en ander nog te redden, maar ik had het gevoel ‘hij eruit of ik eruit’ en in de week erna bleek dat het dan toch het laatste zou zijn (vooral om financiële redenen overigens – de onderneming had zijn geld nodig…). 

Ik moest die avond blijven tot het moment van de presentatie. Ik kon me wel even over de ervaring heen zetten en met behulp van een aantal anderen hield ik het nog wel even uit. Daarna heb ik me echter zo snel mogelijk uit de voeten gemaakt. Los uit de situatie voelde ik de woede over de onrechtvaardigheid weer in me opkomen. Ziedend stapte ik in de auto, in mezelf de woorden vormend die ik het liefst alsnog tegen die …… was gaan zeggen. 

Na een flinke tirade wilde ik eigenlijk niet meer in het gevoel blijven hangen en drukte ik op het knopje van de cd-speler. Ik wist niet meer wat er in zat, maar een redelijk bekend opwekkingslied knalde uit de boxen. Het begint zo:

Heer ik kom tot U

Neem mijn hart, verander mij

Als ik U ontmoet, vind ik rust bij U

want Heer ik heb ontdekt,

dat als ik aan uw voeten ben

trots en twijfel wijken voor de Kracht van Uw liefde…

Ik heb eerste het hele nummer mee uitgezongen en zo de emoties van me af laten glijden. Toen heb ik gebeden. Iets in de trant van:

Heer, ik wil aan uw voeten zijn. Mijn trots is gekwetst, maar bij u gaat het niet om mijn trots. Ik wil rust vinden. Deze ervaring achter me laten. Vooral heb ik uw liefde nodig. Niet voor mij, maar voor die Henk. Ik kan echt niet van hem houden, ook niet in of door u, nu niet, maar wilt u van hem houden Heer, zodat hij misschien uw liefde leert kennen.

Ik geef het over aan u. Ik laat het los.

En serieus, vanaf dat moment heb ik nauwelijks meer negatieve gevoelens gehad over de situatie en ook niet over die man; zelfs niet toen kort daarna bleek dat ik degene was die de onderneming zou moeten verlaten als ik niet met hem wilde samenwerken (want dat ging ik natuurlijk nog steeds niet doen – ben wel goed maar niet gek !). Steeds als ik aan het gebeuren moest denken, hield ik me vast aan het beeld van ‘aan de voeten van Jezus zijn’ en aan het gebed ‘wilt U van hem houden, ik kan het niet’. En dat was genoeg. Ik ben niet van hem gaan houden, maar werd wel vrij van de situatie. 

Die ervaring is me altijd bij gebleven en heeft me nog in veel andere situaties geholpen. Misschien jou ook ?

vertrouwen.... niet altijd makkelijk

In 2011 studeerde is af als pastoraal werker. Het waren 4 leerzame jaren geweest, waarin ik veel kennis had vergaard, maar waarin ik ook gegroeid was in mijn geloof. Ik kon niet wachten om aan de slag te gaan. Maar de grote vraag was: waar ?

Ik had geen idee. Tijdens mijn studie had ik lang gedacht en gehoopt dat het in mijn eigen kerk zou zijn: de Kerk van de Nazarener in Vlaardingen, maar dat was veranderd. De belangrijkste reden was dat ik niet wilde dat mijn ‘werk-kerk’ ook mijn ‘kerk-kerk’ zou zijn. Op zondag wil ik niet altijd aan het werk zijn, maar ook gewoon gemeentelid zijn en dat kan niet echt in onze kerk.

Maar wat dan ? De meeste vacatures die ik kon vinden, gingen over werk in verpleeghuizen. Ik heb wel gesolliciteerd en ben ook wel eens op gesprek geweest, maar ik wist wel dat dat niet mijn ‘roeping’ was en de sollicitaties liepen op niets uit.

 Maar wat dan ? Een eigen praktijk voor levensvragen / zingevingsvragen dan ? Helaas ben ik wel heel zelfstandig en heel ondernemend, maar zeker geen zelfstandig ondernemer. Het heeft in de afgelopen twee jaar wat werk opgeleverd, ik heb wat klussen gedaan en wat mensen mogen begeleiden op hun weg, maar het zette weinig zoden aan de dijk.

Maar wat dan ?

Ik geloof dat niets aan het toeval is overgeleverd. Ik geloof dat alles in Gods hand is. Ik geloof dat God een plan heeft voor mij. Dat ik weliswaar een vrije wil heb, maar dat – als ik probeer te leven naar Zijn wil – Hij stuurt en leidt en mij helpt om tot mijn (=Zijn) doel te komen. Nu is dat doel in mijn ogen niet een specifieke baan, maar groeien in geloof en overgave aan Hem, dus dat maakt nog wel verschil, maar dat voor nu even terzijde. Ik geloof dat God mij had geleid naar mijn opleiding. Ik geloof dat God wil dat ik werk in Zijn koninkrijk. Dat Hij mij toe heeft gerust om mensen te helpen met hun vragen rondom geloof, spiritualiteit en zingeving. Dat geloof ik allemaal en geloofde ik ook toen, maar als er dan geen baan komt, geen plek waar ik dat kan doen… … dat deed wel wat met mijn geloof en niet ten goede…

Via bijzondere momenten en ontmoetingen werd ik op het pad van de PKN gezet. Ik vond het wel interessant; ik was ooit Nederlands Hervormd opgegroeid en was wel bereid te onderzoeken of ik daarin mijn weg opnieuw zou kunnen vinden, met alles wat mij sindsdien gevormd had. Om een lang verhaal kort te maken: dat bleek het geval en ik ben de leerweg ingegaan die het mogelijk maakte om in de PKN werkzaam te kunnen zijn als kerkelijk werker.

De eerste sollicitatie was ontzettend veelbelovend. Het vooruitzicht om in een geloofsgemeenschap te mogen werken voelde zo goed. Het gesprek was heel positief en de gesprekspartners leken erg blij met me te zijn. Toen uiteindelijk de afwijzing kwam omdat er een kandidaat na mij was gekomen die ze ook fantastisch vonden, maar die net wat meer ervaring had, was dat een harde klap. Ik slikte de teleurstelling weg en hield mezelf voor dat God iets anders voor mij had weggelegd. Maar toen in januari 2013 er drie afwijzingen op één vrijdag binnen kwamen en de vierde op zaterdag, was ik gebroken. Ik was intens verdrietig, maar ook zo ontzettend boos op God. … … Ik wist het niet meer. Ik was de weg echt kwijt. Ik wist niet hoe ik moest vertrouwen op God als ik het gevoel had zo in de steek gelaten te worden. Ik wist niet meer wat Hij van me wilde.  Ik ben goed in het wegredeneren van dergelijke gevoelens, maar ik kon niet meer. Ik wilde ook gewoon boos zijn, teleurgesteld zijn. Ik had geen behoefte aan bemoedigende woorden, aan positief denken, aan rationele antwoorden of terechtwijzingen. Ik was zo boos…… Die zondag ging ik toch naar de kerk (vooral omdat mijn kinderen graag gaan, ‘bless their hearts’). Ik kon alleen maar huilen. Voor het eerst in mijn leven heb ik geen lied meegezongen. Ik was alleen maar boos.

Gelukkig kan dat en mag dat in mijn gemeente (fijn dat ik daar geen professional ben J). Een lieve vriendin naast mij, die wist wat er speelde, zei alleen maar: “Huil maar. Ik geloof en zing vandaag voor jou.” Mijn man en vrienden hebben gebeden voor mij. In de dienst en daarna. Het gevoel werd minder in de dagen erna en ik ging aan de slag met het verwerken van wat er gebeurd was. Op mijn manier. Ik ben in mijzelf, maar ook met behulp van literatuur gaan onderzoeken waarom ik nu eigenlijk op God wil vertrouwen, zou moeten vertrouwen en/of zou kùnnen vertrouwen. Het werd een studie met het hart. Dat is mijn manier, mijn spirituele taal.

Het duurde een week. Eén week. Een donkere nacht van de ziel (na eigenlijk wel een jaar door de woestijn te zijn gegaan hoor) van gelukkig maar één week. Ik ben er nog van overtuigd dat het maar zo kort duurde door het gebed en de bijzondere woorden van mijn vrienden in de gemeente. Aan het eind van die week was ik bezig wat zaken op te schrijven en ben ik (opnieuw) in tranen uitgebarsten en kon ik echt beredeneren waarom ik besloot Hem opnieuw en nu met veel meer overgave dan voorheen te vertrouwen (dat waarom is een lang verhaal !). Ik heb me gerealiseerd dat het een keuze is om iemand, ook God te vertrouwen, niet/nooit een zeker weten. Ik kies in elke situatie opnieuw om op Hem te vertrouwen. Soms is dat eenvoudig, soms heel moeilijk, maar het is de keuze die ik steeds weer wil maken. En dat doet mij ontzettend goed, kan ik u vertellen.

Enkele maanden later ben ik aangenomen in de PKN gemeente Alphen Noord.